7 września 2008 roku odbyły się uroczystości upamiętniające 100 - lecie konsekracji kościoła p.w. św. Floriana Męczennika i św. Leonarda Wyznawcy w Sulejowie. Z tej okazji prezentujemy historię sulejowskiej parafii i świątyni.

Początki parafii i kościoła pod wezwaniem św. Floriana sięgają końca XII w., kiedy to władający od 1176 roku Sulejowem cystersi, wznieśli drewniany kościół i utworzyli parafię. Musiało to nastąpić po 1182 roku, gdyż wtedy książe Kazimierz Sprawiedliwy, za pośrednictwem biskupa Idziego z Modeny, sprowadził relikwie św. Floriana do Polski. 

Administracyjnie parafia należała do utworzonej w 1000 roku archidiecezji gnieźnieńskiej, archidiakonatu łęczyckiego. Decyzją Kongresu Wiedeńskiego z 1815 roku z ziem tejże archidiecezji, włączonych do Królestwa Polskiego, utworzono diecezje kujawską, w której znalazł się także Sulejów, należący do dekanatu piotrkowskiego. Staraniem ks. biskupa Wincentego Tymienieckiego, pierwszego biskupa łódzkiego, obszar dekanatu piotrkowskiego włączono w 1925 roku do diecezji łódzkiej.

W 1640 roku na miejscu drewnianego kościoła, staraniem i według projektu ks. Stanisława Święcickigo, (proboszcza w latach 1620-1671), wybudowano kościół murowany z kamienia. Kościół ten konsekrował dnia 17 IX 1748 roku biskup Łucki ks. Franciszek Kobielski, wyznaczając na rocznice konsekracji pierwszą niedzielę po uroczystości Podwyższenia Krzyża Świętego. 

Kościół ten był bardzo wąski, niekształtny i zbudowany ze złego materiału. Plan jego zabudowy stanowiły dwa prostokąty: jednym była nawa główna, do której od północy przylegały dwie łączące się ze sobą kaplice, tworzące nawę boczną, a od południa kaplica Pana Jezusa. Drugim mniejszym prostokątem było prezbiterium wraz z zakrystią od strony południowej i magazynkiem od strony północnej. W nawie głównej był strop płaski, w prezbiterium kolebkowy, a w innych pomieszczeniach sklepienie krzyżowe. Gruntowną renowacją kościoła zajął się od roku 1866 ks. Franciszek Bisławski (proboszcz sulejowski w latach 1863-1894), odnowił i sprawił trzy nowe ołtarze: główny i dwa boczne: św. Floriana i św. Leonarda. Taki właśnie odnowiony kościół opisywał Lucjan Rudnicki w książce pt. „Stare i Nowe” gdy pisał: „nie było piękniejszego kościoła niż stary kościół Sulejowie (...), Nie było piękniejszej Matki Boskiej niż w ołtarzu głównym tego kościoła.”, a w innym miejscu tej samej książki czytamy: „naprzeciwko ambony stała rzeźba Madonny z wyłupiastymi oczami i pokrzywionym dzieciątkiem”. Jest to gotycka rzeźba polichromowana z około 1420 roku. W obecnym kościele również znajduje się naprzeciwko ambony.

W skutek braku duchowieństwa świeckiego Polsce oraz wobec bardzo małych funduszy kościoła farnego w Sulejowie nie wystarczających na utrzymanie proboszcza, Papież Pius VI (papież w latach 1774-1799), wydał w 1778 roku, za pośrednictwem Ferdynanda Saluzzo, Nuncjusza Apostolskiego w Polsce, bulle mocą której powierzył kościół i całą parafię sulejowską pod zarząd duszpasterski księży cystersów. Wcielenia probostwa sulejowskiego do klasztoru cystersów dokonał arcybiskup gnieźnieński ks. Antoni Kazimierz Ostrowski, w 1781 roku, po śmierci proboszcza Mateusza Drzewoszewskiego, mianując opatów i przeorów konwentu proboszczami w Sulejowie. 

Czterech cystersów pełniło kolejno funkcje proboszcza w Sulejowie:

w ks. Wincenty Hajek 1781 - 1793

w ks. Edmund Kalinowski 1793 - 1795

w ks. Stanisław Rogoziński 1795

w ks. Joachim Maj 1795 -1808 (zatwierdzony na urzędzie już przez rząd pruski) 

Tylko ten ostatni pozostawił po sobie trwałą pamiątkę w postaci barokowego ołtarza, znajdującego się pierwotnie w kaplicy Ligęzków, a w 1917 roku przeniesionego do obecnego kościoła w Sulejowie (lewy ołtarz w obecnym kościele).

Drugi kościół sulejowski przetrwał do początków XX wieku, kiedy to zaczął być niewystarczających rozmiarów, ponieważ na przełomie XIX i XX wieku nastąpił wzrost liczby ludności parafii św. Floriana, spowodowany rozwojem społeczno gospodarczym naszego regionu. Staraniem ks. Antoniego Grochowskiego (proboszcza w Sulejowie 1894-1909) wybudowano obecny kościół według projektu Feliksa Nowickiego, budowniczego powiatu piotrkowskiego. W dniu 15 września 1901, z upoważnienia biskupa Aleksandra Kazimierza Bereśniewicza, ks. Stanisław Chodyński, protonotariusz apostolski, prałat bazyliki włocławskiej, położył kamień węgielny i poświęcił wzniesione fundamenty. Budowę kościoła zakończono 1905 roku, a 1 września 1908 roku biskup kujawsko-kaliski Stanisław Kazimierz Zdzitowiecki dokonał konsekracji świątyni, nadając jej tytuł św. Floriana Męczennika i św. Leonarda Wyznawcy (przeniesiony ze starego kościoła). Podczas uroczystości konsekracyjnych w ołtarzu głównym umieszczono relikwie św. Serena i św. Kasty. 

Mariusz Stobiecki

Komentarze (0)

Pokaż/Ukryj Komentarze

Pokaż/Ukryj formę komentarzy

Twoje Imię

Twój Email

Twoja strona WWW

Twój Komentarz

mniejsze | większe

Powiadom o nowym komentarzu mailem (Tylko dla zarejestrowanych użytkowników)

Przeczytałem/-am i zgadzam się z warunkami dodawania komentarzy.

Dodaj Komentarz Podgląd

Dodaj do:

Facebook    Wykop    Gwar