Kościół jako budynek przeznaczony do celów kultowych spełnia doniosłą rolę w życiu parafii. Jest on punktem centralnym w życiu religijnym tych mieszkańców, którzy przebywają w granicach oznaczonych przez władzę kościelną.

Kościół św. Floriana w Sulejowie jest położony na wzgórzu skąd rozlega się piękny widok na cała miejscowość. Wymurowany został w latach 1901-1905 z palonej czerwonej cegły w stylu neogotyckim. Okna kościoła są obramowane kamieniem cisowym- żarnowskim. Wieżyczki frontowe tego kościoła, jak również drzwi wejściowe i wieża główna ozdobione są ornamentami z kamienia cisowego. Jest to budowla trójnawowa, gdzie do każdej nawy prowadzą oddzielne drzwi wychodzące na stronę wschodnią. Długość wynosi 57 metrów a szerokość 19 metrów. Pierwotnie kościół pokryty był blachą cynkową nad nawami a dachówką ceramiczną nad nawą główną. W latach 1986-1988 cały kościół został przykryty blachą miedzianą.

Prezbiterium od kościoła odgradza gotycka, dębowa balustrada. Stamtąd oszklone drzwi prowadzą do zakrystii położonej od strony południowej i posiadającej drugie wyjście na zewnątrz przez przedsionek, w którym znajdują się również drzwi do pomieszczenia gospodarczego oraz korytarza łączącego się z nawą główną.

W stronie północnej prezbiterium znajduje się kaplica, która jest niewidzialna z zewnątrz kościoła.

Dzięki ofiarności parafian, staraniem ks. proboszczów Lucjana Nawrockiego i Romana Borowskiego w latach 1928- 1930 kościół zyskał przepiękna polichromię. Autorem projektu był prof. Antonii Procajłowicz a wykonawcą miejscowy artysta Sylweriusz Kowalski.

Główny ołtarz w kościele, dębowy, poświęcony ku czci św. Rodziny pochodzi z roku 1914 i stanowi osobistą fundację ks. Stanisława Jackowskiego, proboszcza w latach 1909-1925. Wyrzeźbił go artysta Jan Styczeń z Krakowa, a złocenia wykonał Stanisław Górakiewicz z Warszawy. Przedstawia on w obrazach skrzydłowych tajemnicę żywota ziemskiego Świętej Rodziny. W ramie owalnej w czternastu medalionach przedstawione jest czternaście tajemnic: siedem Radosnych i siedem Bolesnych św. Rodziny z Nazaretu.

Na górnym szczycie tego ołtarza jest obraz Matki Bożej Częstochowskiej z napisem: „Królowo Korony Polskiej módl się za nami”, a po bokach stoją dwa Serafiny. We wgłębieniu środkowym znajdują się rzeźbione polichromowane figury: Boga Ojca, Ducha Świętego i Świętej Rodziny. Na zasuwie obraz przedstawia Ofiarowanie Pana Jezusa wobec świętego Józefa, starca Symeona i prorokini Anny.

Na podeście jest umieszczone tabernakulum, na którym na drzwiczkach przedstawiona jest płaskorzeźba Jezusa łamiącego chleb, stojącego pośród apostołów Piotra i Jana. Nad tabernakulum znajduje się tron dla Monstrancji lub Relikwiarza. Po obu stronach rozmieszczonych jest sześć dużych lichtarzy (obecnie wyposażonych w żarówki elektryczne).

W obszernym, widnym prezbiterium na czterech filarach stoją rzeźbione figury naturalnej wielkości: Dawida z harfą, Anioła ze skrzypcami w ręku, Piotra z kluczami i Pawła z mieczem. Przy ścianach przeciwległych umieszczone są stalle i fotel z klęcznikiem dla celebransa z ornamentami gotyckimi. Pośrodku prezbiterium, nad ołtarzem posoborowym zawieszona jest wieczna lampka, która wykonana jest z białego metalu w stylu gotyckim.

Ołtarz boczny w nawie północnej został wykonany z drzewa dębowego i nosi on tytuł św. Leonarda patrona parafii. Widnieją tam obrazy przedstawiające z jednej strony chrzest Leonarda z drugiej zaś jego śmierć. Zostały one namalowane przez profesora rysunków w Piotrkowie Tryb., ucznia Jana Matejki, Franciszka Gnypa. W niszach tego ołtarza widnieją figury naturalnej wielkości Serca Pana Jezusa, apostołów: św. Władysława

i św. Macieja. Pamiątkę historycznego dramatu naszej Ojczyzny przedstawiają dwa orły po bokach ołtarza umieszczone na górze, rozrywające szponami i dziobem kajdany krępujące Polskę.

W nawie południowej znajduje się ołtarz w stylu barokowym poświęcony św. Florianowi drugiemu patronowi parafii. W ołtarzu tym mieści się obraz Matki Bożej Pocieszenia a na zasuwie widnieje obraz św. Floriana gaszącego pożar. Jest to obraz malowany na płótnie przez artystkę malarkę Ellę (Garbrielle) Podkańską. Po bokach ołtarz ozdabiają figury św. Piotra i św. Pawła. Na szczycie znajdują się rzeźby Boga Ojca i Ducha Świętego w obłokach z Aniołami. Skrzydła tego ołtarza stanowią sztandary narodowe.

Ołtarz ten pochodzi z roku 1795 i stanowił osobistą fundacje ks. Jooachina Maja, Professa Zakonu Cystersów Sulejowskich, ostatniego zakonnika proboszcza. Pierwotnie umieszczony był w kaplicy Ligęzków lecz w 1917 roku po konserwacji i powiększeniu został przeniesiony do kościoła parafialnego. 

W nawie głównej kościoła na filarów stoi zabytkowa gotycka figura rzeźbiona, złocona, polichromowana z ok.1420 roku. Figura przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem. Należy ona do typu tzw. Pięknych Madonn „wygięta postać o głębokich dekoracyjnie rozpiętych na figurze fałdach, o konwencjonalnym wyrazie mieści się w ramach grupy małopolskich Madonn tzw. miękkiego stylu” (cytat z Katalogu zabytków sztuki w Polsce, t. II, zeszyt 7, s. 27).

Na drugim filarze w nawie głównej wisi zabytkowy krucyfiks z XVIII wieku. Został on przeniesiony z kościółka stojącego nad Pilicą. 

Ambona znajdująca się w kościele stanowi dzieło, podobnie jak ołtarz główny Jana Stycznia z Krakowa. Przedstawieni są na niej w formie płaskorzeźby patroni Polski. Ambona była ufundowana przez małżeństwo mieszczan sulejowskich – Mielczarczyków w roku 1912. 

Nad wejściem głównym znajduje się chór, do którego prowadzą schody kręcone ze stopniami z kamienia żarnowieckiego. Szesnastogłosowe organy zostały sprowadzone z Pragi w roku 1914 z fabryki Józefa Hubicki.

Mariusz Stobiecki

Komentarze (0)

Pokaż/Ukryj Komentarze

Pokaż/Ukryj formę komentarzy

Twoje Imię

Twój Email

Twoja strona WWW

Twój Komentarz

mniejsze | większe

Powiadom o nowym komentarzu mailem (Tylko dla zarejestrowanych użytkowników)

Przeczytałem/-am i zgadzam się z warunkami dodawania komentarzy.

Dodaj Komentarz Podgląd

Dodaj do:

Facebook    Wykop    Gwar